D00-D99

Obrona Słowian. Czarne chronią d5 polem c6, zachowując bardzo solidną strukturę, a jednocześnie dając jasnopolowemu gońcowi swobodę rozwoju.

Cichy wariant obrony słowiańskiej. Białe unikają wczesnego napięcia, aby naturalnie rozwijać figury. Zazwyczaj transponuje się to do innych głównych systemów słowiańskich lub gambitu hetmańskiego.

Solidna odmiana strategii słowiańskiej, w której białe grają e3 wcześnie. Koncentruje się na powolnym zaciskaniu pozycyjnym, jednocześnie ograniczając typową kontrę czarnych.

Wariant wymiany słowiańskiej. Białe natychmiast rozładowują napięcie. Jest on znany z solidności i często prowadzi do symetrycznych, technicznych partii.

Teoretyczna linia główna słowiańskiej wymiany. Obie strony rozwijają gońce na polach f4 i f5, co skutkuje wyrównaną i wysoce strategiczną bitwą.

Wariant słowiański 4.Sc3. Białe prowokują komplikacje na linii głównej, utrzymując jednocześnie maksymalną presję na polu d5 i przygotowując ekspansję centralną.

Słowiański z 5.a4. Białe zapobiegają typowej ekspansji czarnych na b5. Prowadzi to do strategicznej walki na wysokim szczeblu o kontrolę nad skrzydłem hetmańskim.

Wariacja słowiańsko-czeska. Czarne rozwijają gońca na f5 po 5.a4. To jedna z najtrwalszych i najgłębiej analizowanych obron w szachach.

Główna linia ruchu czeskiego Słowianina. Biały gra e3 i Gxc4, co prowadzi do długiej, manewrowej gry, w której Biały ma niewielką przewagę przestrzenną.

Kluczowa gałąź czeskiej słowiańskiej formacji. Obie strony osiągają szczyt koordynacji, białe dążą do centralnego ataku, a czarne bronią się zaciekle.