B00-B99

Sycylijski Smok. Czarne tworzą potężnego „smoczego” gońca na g7, co prowadzi do jednych z najsłynniejszych i najbardziej taktycznych partii w historii szachów.

Atak Levenfish. Wczesny ruch f4 w wykonaniu Białych, mający na celu zmiażdżenie Smoka, zanim zdąży się w pełni rozwinąć. Jest niezwykle ostry i niebezpieczny.

Elastyczne podejście pozycyjne przeciwko Smokowi. Białe skupiają się na kontrolowaniu centrum i powstrzymywaniu typowych dla Czarnych przełamań pionków.

Klasyczny Smok. Białe rozwijają się naturalnie i roszadują po stronie królewskiej, co prowadzi do bardziej pozycyjnej i mniej wybuchowej gry niż w ataku jugosłowiańskim.

Teoretyczna główna linia klasycznego Smoka. Białe utrzymują niewielką, ale stabilną przewagę dzięki lepszej przestrzeni i aktywności figur.

Atak Jugosławii. Białe przygotowują bezpośredni atak na skrzydle królewskim, wykonując roszadę na skrzydle hetmańskim i pchając pionka h. To najbardziej przerażająca broń w walce ze Smokiem.

Krytyczna odmiana Jugosłowiańskiego Ataku, w której Czarne szybko się roszują. Obie strony przeprowadzają zmasowane ataki na przeciwległych skrzydłach, co sprawia, że wyścig jest emocjonujący.

Biały umieszcza gońca na c4, aby zapobiec przełamaniu czarnego na d5. To najpopularniejszy i najbardziej agresywny sposób rozegrania Ataku Jugosławii.

Główna linia ataku jugosłowiańskiego. Wysoce teoretyczna i konkretna bitwa, w której gracze często zapamiętują ruchy aż do środkowej fazy gry.

Najnowocześniejsza i najostrzejsza forma jugosłowiańskiego ataku. Wymaga ogromnych poświęceń i niewiarygodnej złożoności taktycznej po obu stronach.