E00-E99

Punkt wyjścia dla wariantów OO 4.e3. Białe zachowują maksymalną elastyczność, zanim zdecydują się na konkretną strukturę centralną.

Nimzo-Indianin z 5.Sf3. Białe rozwijają się naturalnie, aby utrzymać równowagę i zachować wszystkie opcje otwarte na grę środkową.

Nimzo-indyjskie posunięcie 5.Sf3 b6. Czarne wykorzystują hetmańsko-indyjskie ustawienie, aby wzmocnić kontrolę e4 w ramach Nimzo.

Ostra taktyka, w której Czarne atakują d4 ruchem c5. Prowadzi to do otwartej gry, w której decydującym czynnikiem jest koordynacja figur.

Nimzo-Indianin z 5.Sf3 c5 6.e3. Biały akceptuje izolowanego pionka hetmańskiego, co daje mu możliwość aktywnej gry figurami i ataku.

Główna linia Nimzo-Indyjskiego IQP. Wysoce techniczna walka, w której aktywność białych ściera się ze strukturalną solidnością czarnych.

Nimzo-Indianin z 5.Sf3 OO 6.Gd3 d5. Klasyczna konfiguracja dla obu stron, prowadząca do zrównoważonej i głęboko strategicznej gry środkowej.

Udoskonalenia Nimzo na kostce k5. Obaj gracze toczą powolną, manewrową walkę o kontrolę nad kluczowymi, centralnymi polami.

Główna teoretyczna linia ruchu 6.Gd3d5 Nimzo. Białe zachowują niewielką przewagę przestrzenną, podczas gdy czarne zajmują bardzo stabilną pozycję.

Ostateczne teoretyczne udoskonalenie manewru Nimzo-Indiana 4.e3. Arcydzieło współczesnej analizy strategicznej i taktycznej.