A00-A99

Struktura Stonewall dla Czarnych, dążąca do solidnego centrum. Trudno ją przełamać, ale pozostawia Czarnym „złego” gońca na jasnych polach.

Nowoczesne podejście do klasycznego holenderskiego systemu gry. Czarne koncentrują się na elastycznym rozwoju figur przed podjęciem decyzji o konkretnym centralnym rozbiciu pionka.

Linia bazowa klasycznego holenderskiego systemu. Obie strony dochodzą do standardowej gry środkowej, w której białe mają przewagę przestrzeni, a czarne szanse na atak.

Specjalistyczny system dla białych opracowany przez Botwinnika. Koncentruje się na rozwinięciu gry na polu b3, aby zakwestionować kontrolę czarnych nad centrum.

Kolejne udoskonalenie systemu b3. Białe umacniają skrzydło hetmańskie i przygotowują się do długoterminowego nacisku na pozycję czarnych.

Główne teoretyczne pole bitwy dla Holendrów Stonewall. Białe próbują wykorzystać lukę na e5, podczas gdy czarne atakują skrzydło królewskie.

Elastyczna odmiana klasycznego holenderskiego ataku. Czarne unikają Stonewalla i zachowują płynność w ustawieniu, co pozwala na realizację wielu planów taktycznych.

Wariant Iljina-Geniewskiego, będący najbardziej teoretyczną częścią klasycznego tańca holenderskiego. Wymaga dogłębnej znajomości precyzyjnej kolejności ruchów.

Białe używają Hc2, aby wesprzeć ruch e4 i wywrzeć presję na linię c. To agresywna próba obalenia klasycznego holenderskiego ustawienia czarnych.

Ostateczne teoretyczne udoskonalenie klasycznego systemu holenderskiego. Obie strony muszą być przygotowane na długą i niezwykle złożoną walkę strategiczną.